Sunday, January 09, 2011

ต้นเหตุของความเสียใจ

ต้นเหตุของความเสียใจ
(ลูกคิดเสียใจจริงๆ นะคะแม่)
ก็คือความจริงที่สองเราไม่พูดกัน
(เพราะพูดกันที่ไรก็ "แม่ว่าหนู")
ไม่เคยจะมองตากัน
(มองตาแม่ทีไร แม่ก็ตาเขียวปั๊ดใส่ลูกคิดทุกที)
ได้แต่คิดและทำอะไรไปตามต้องการ โดยไม่สนใคร
(แม่ไม่เคยสนลูกคิด แม่ไม่เคยฟังลูกคิดเลย)

ต้นเหตุของรอยน้ำตา
(ใครดุใครว่าไม่สน แต่แม่แค่ล้อเล่นนิดเดียว บ่อน้ำตาแตกทุกครั้ง ร่ำไป)
ไม่เคยเยียวยารักษาด้วยความเข้าใจ
(หนึ่งเอาแต่ร้องไห้ หนึ่งก็เอาแต่ดุ ไฉนเลยจะเข้าใจกันได้)
มันเป็นเพราะความไม่รู้
(รู้ค่ะ รู้ว่า "แม่ว่าหนู")
ไม่เคยดูให้ลึกลงไปข้างในหัวใจ
(ร้องไห้จนน้ำท่วมตา จะลึกจะตื้น มองอะไรไม่เห็นแล้วละค่ะ)
ได้แต่ทนเก็บไว้ ผิดอะไรไม่เคยคิดถาม
(ไม่ทนแต่เก็บบ้างไม่เก็บบ้าง แล้วจะถามทำไมละคะ ก็ลูกคิดไม่ผิดนี่หน่า)

No comments: