Tuesday, November 25, 2008

นอนเหงา เพราะก้าวร้าว

สืบเนื่องจากความเปลี่ยนแปลงของลูกคิดเอง โดยเฉพาะอาการก้าวร้าวที่แสดงออกกับแม่ เมื่อเย็นวันศุกร์ที่ผ่านมา แม่สอนก็พูดจาปัดรำคาญว่า "รู้แล้วน่า คุณครูเค้าสอนแล้ว" (ทั้งที่จริง คุณครูยังไม่ได้สอน) ทำให้แม่เกิดอาการถอดใจ บวกกับชิงชังลูกคิดขั้นสุด ถึงขนาดออกปากว่า สงสัยจะเป็นแม่ที่ดีไม่ได้ ไม่สามารถเลี้ยงลูกคิดให้นิสัยดีได้แล้วละ แม่ท้อแท้

พ่อเองก็คล้อยตามแม่ (เพราะเคยโดนลูกคิดตวาดใส่อย่างแรงมาครั้งหนึ่ง) เลยเป็นคนต้นคิดว่า ทำโทษลูกคิดด้วยการให้นอนเพียงคนเดียว จากเดิมที่เคยนอนบนเตียงกับแม่ ลูกคิดต้องย้ายลงมานอนที่นอนข้างเตียงเพียงลำพัง พ่อกับแม่จะนอนอยู่บนเตียง -- แต่สรุปว่า แม่เองถอยลงไปนอนข้างล่าง ปล่อยลูกคิดหลับอยู่บนเตียงเพียงลำพัง พ่อก็ว่าจะนอนที่โซฟาห้องนั่งเล่น

ก่อนนอนลูกคิด ลงไปร้องไห้ (จนเสื้อเปียก) ขอให้พ่อขึ้นมานอนด้วย พ่อตอบว่า "...ไม่ได้ครับ นี่เป็นการลงโทษ ความก้าวร้าวของลูกคิด ยังไงก็ต้องทำ ทั้งๆ ที่พ่อแม่ไม่อยากทำ..."

ตื่นเช้ามา พ่อก็มานอนหลับอยู่บนเตียงเดียวกับลูกคิดนั่นแหละ แต่นอนห่างกันมาก เป็นอย่างนี้อยู่ 2 คืน แม่ก็ยกโทษให้ กลับมานอนบนเตียงกับลูกคิดเหมือนเดิม คงเป็นเพราะว่าเสาร์-อาทิตย์ ที่ผ่านมานั้น ก้าวของลูกคิดไม่ร้าวแล้วมั้งคะ

ลูกคิดขอสัญญาค่ะแม่ ว่าจะเชื่อฟังและทำตัวเป็นเด็กดีของพ่อแม่ให้ได้ แต่ขอพ่อกับแม่เผื่อใจ สำหรับความเป็นเด็กที่ยังไม่เดียงสาของลูกคิดด้วยนะคะ อย่าเพิ่งหมดกำลังใจทิ้งลูกไปเลยนะ ... นะคะพ่อ นะคะแม่

หมายเหตุ ตั้งแต่ลูกคิดเกิดมา นับได้ไม่น่าจะเกิน 2-3 คืนเท่านั้น ที่ลูกคิดไม่ได้นอนกอดแม่

No comments: