Sunday, February 17, 2008

นาทีชีวิต ลูกคิดจมน้ำ

พ่อรับปากลูกคิดตั้งแต่เมื่อวานว่า วันนี้จะพาลูกคิดไปเล่นน้ำที่สระว่ายน้ำในหมู่บ้านมณีรินทร์ หลังจาก(พ่อ)ห่างเหินมานาน ตอนบ่ายโมงครึ่งฝนลงเม็ดหนักและนานพอควร นึกว่าจะอดไปซะแล้ว โชคดีว่าบ่ายสามกว่าฟ้าใส แสงแดดมาอ่อนๆ อากาศดีมากเลยค่ะ แต่ก็ไม่วายเสียเวลาหากางเกงว่ายน้ำของพ่อ และห่วงลมยางของลูกคิดอีกเป็นชั่วโมง -- สุดท้ายก็เจอแค่กางเกงของพ่อ ห่วงลมยางก็มีแต่อันใหญ่ของเด็กโต

พวกเราไปด้วยกันพ่อแม่ลูก กับครอบครัวต้นหม่อนพ่อแม่ลูกเหมือนกัน บวกพี่แป้งไปอีกหนึ่งคน คราวนี้ให้พ่อๆ ลงเล่นน้ำกับลูก โดยแม่ๆ นั่งรอขอบสระ เรื่องกระโดดน้ำ กินน้ำหลายอึก ที่บางแสนลูกคิดเคยมาแล้ว ไม่กลัวซักนิด โดดตูมๆ วันนี้ก็เหมือนกัน กระโดดโชว์ต้นหม่อนไป 3-4 รอบ สบายมาก

เห็นแม่กับป้าหมวยนั่งคุยกันอยู่ข้างสระออกรส ลูกคิดเลยปีนขึ้นไปขอแจมบ้าง ระหว่างนั้นพี่แป้งจะมายืมห่วงลมยางลูกคิดไปเล่น ด้วยความเป็นคนหวงของ กรี๊ดสุดใจ ยังไงก็ไม่ยอม ไปละ ลูกคิดสอดตัวเข้าห่วงลมยางได้ เดินออกไปอาดๆ ด้วยความห้าวกระโดดน้ำตู้ม โดยพ่ออยู่ปลายสระโน่น ลุงวันชัยกับต้นหม่อนอยู่อีกฟากสระนู่น พี่แป้งอยู่ไหนลูกคิดไม่เห็น

ด้วยความที่ห่วงลมยางมันหลวม พอกระโดดลงไป น้ำหนักตัวลูกคิดกดลงไปที่ข้างเดียว ทำให้ห่วงพลิกคว่ำ ตัวลูกคิดหลุดออกจากห่วง แล้วหนำซ้ำตรงที่กระโดด น้ำลึก 2.50 ม. -- เป็นยังไงเหรอคะ หน้าคะมำจมลงไปในน้ำ ก้นชี้ฟ้า พยายามทะลึ่งตัวขึ้นสุดฤทธิ์ แม่หันมาเห็นร้องเสียงหลง กระโดดตาม ตู้มลงสระมาทั้งที่ว่ายน้ำไม่เป็น แต่ตอนนั้นแม่คงไม่กลัว และไม่คิดห่วงอะไรอีกแล้ว -- พ่อหนอพ่ออยู่ไกลเหตุการณ์ มองไม่เห็นอะไรเลย ได้ยินแต่เสียงร้องหลงของแม่ โชคดีมีคุณอาคนหนึ่งเล่นน้ำกับลูกอยู่ใกล้ๆ มาช่วยดึงตัวแม่ขึ้นจากน้ำ ผลักเข้าหาขอบสระได้ รอดตายทั้งแม่ทั้งลูก -- ลูกคิดจะไม่ลืมพระคุณเลยค่ะ _/\_

หลังเหตุการณ์ ลูกคิดขึ้นมานั่งกินขนมพักใหญ่ ร้องจะกินฮานามิ จนป้าหมวยต้องเดินออกไปซื้อมาเอาใจ สักพักลูกคิดยอมลงเล่นน้ำในสระได้อีก แต่ไม่กล้ากระโดดแล้วค่ะ และก็ต้องอยู่ใกล้ๆ พ่อตลอดเวลาด้วย -- กลับมาบ้านพ่อถามว่า ลูกคิดจะกระโดดอีกมั้ย ลูกคิดได้แต่ยิ้มและพยักหน้าหงึกๆ

ป้าหมวยเล่าบรรายากาศของเหตุการณ์ พอขำขำว่า จริงๆ ลูกคิดก็กำลังทะลึ่งตัวตีขาขึ้นมา ด้วยสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดได้อยู่ แต่พอแม่กระโดดลงไปก็พากันจมดิ่งลงอีกหนึ่งรอบ ก่อนที่จะมีคนมาช่วย ฝ่ายแม่ก็เล่าว่า ไม่รู้เหมือนกัน ไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองกินน้ำไปกี่อึก พยายามอย่างเดียวจะดันก้นลูกคิดขึ้นมาจากน้ำให้ได้เท่านั้นเอง

พ่อบอกว่าไม่น่าแปลกใจหรอกค่ะ ที่แม่กระโดดน้ำลงไปช่วยลูกคิด โดยไม่ได้กลัวอะไรเลยในตอนนั้น ทั้งที่ตัวแม่เองก็ว่ายน้ำไม่เป็น เพราะอะไรหรือคะ ก็เพราะแม่น้ำคือคนที่รักและเป็นห่วงลูกคิดมากที่สุดนั่นเอง -- ลูกคิดก็รักแม่น้ำมากที่สุดเหมือนกัน ภูมิใจที่เกิดมาเป็นลูกแม่ค่ะ

ภาพประกอบ: http://www.istockphoto.com

No comments: